Αρχείο συντάκτη ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Δ. ΣΤΑΘΑΚΙΟΣ

Δεν έχω ισοδύναμο, καρδιά μου!

Δεν έχω ισοδύναμο, καρδιά μου!

Του Σπύρου Στογιάννη*

Θυμάστε μια παλιά διαφήμιση εταιρίας καφέ, όπου μια όμορφη γυναίκα χτυπά την πόρτα, της ανοίγει ένας άντρας και του ζητά να μετακινήσει το αυτοκίνητό του γιατί εμποδίζει; Eκείνος της αρχίζει την πάρλα στα ιταλικά και όταν τελικά την κερνά καφέ, εκείνη τον ρωτά: «Kαι, τελικά, πότε θα πάρετε το αυτοκίνητο;» Tότε πια, εκείνος με σπαστά ελληνικά της απαντά: «Δεν έχω αυτοκίνητο καρντιά μου!».

Ήταν η εποχή που ο ζάμπλουτος Μπερλουσκόνι ήταν ακόμα μια φιγούρα συμπαθής και οικεία στον «μέσο» ιταλό, επίδοξος πρωθυπουργός, γυναικάς, καταφερτζής και πλούσιος, όχι συναλλασσόμενος με τη μαφία, κρετίνος βαρόνος και επιβήτορας ανηλίκων. «Εν πάση περιπτώσει πίσω στα δικά μας», που λέει και το τραγούδι. …..

* O Σπύρος Στογιάννης είναι κοινωνικός λειτουργός, Μ.Sc, στέλεχος πρόληψης. 

Διαβάστε περισσότερα: 8 / 1 / 2014, http://maga.gr/2014/01/08/den-echo-isodinamo-kardia-mou/?fb_action_ids=10202848265748533&fb_action_types=og.likes&fb_source=other_multiline&action_object_map=%7B%2210202848265748533%22%3A1374414146152736%7D&action_type_map=%7B%2210202848265748533%22%3A%22og.likes%22%7D&action_ref_map=%5B%5D

ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

( Να προσέξουμε τις κρίσιμες ομοιότητες)

 

Του Δημήτρη Λαβατσή*

 

ΤΟΤΕ…

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος η μεγαλύτερη παγκόσμια σύρραξη,  που για την Ελλάδα ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου του 1940, δεν ήταν πόλεμος μεταξύ εθνών γενικώς και αορίστως. Ήταν πόλεμος για την επικράτηση του φασιστικού τρόπου οργάνωσης των κοινωνιών.

Δεν υπήρξε σαν μια τρέλα κάποιων φανατικών ηγετών. Προϋπόθεση και αιτία του  υπήρξε η άνοδος του φασισμού στην Γερμανία και Ιταλία.

Η άνοδος του φασισμού  ήταν  πρώτα από  όλα  μεγάλη ήττα των ίδιων των λαϊκών τάξεων στο εσωτερικό της Γερμανίας και της Ιταλίας.

Το εργατικό κίνημα που είχε αναπτυχθεί ήδη από τον 19ο αιώνα και ειδικά στην Γερμανία διεκδίκησε την κοινωνική απελευθέρωση την περίοδο 1919-1923 για μια σειρά από λόγους δεν κατάφερε να εμποδίσει αποτελεσματικά αυτήν την εξέλιξη.

Αποτέλεσμα αυτής της ήττας λοιπόν ήταν η εξαγωγή του φασισμού με τον πόλεμο.

Τον φασισμό τον πλήρωσαν όλοι οι λαοί. Όλες οι κατώτερες τάξεις που κυρίως αυτές κλήθηκαν να πολεμήσουν. Και από τις επιτιθέμενες χώρες… Και ο Χάνς ο εργάτης από το Μόναχο και ο Τζιάνι ο αγρότης από την Καλαβρία και ο Γιάννης από το Αιγαίο και ο Τζώνυ από το Μάντσεστερ. Και βεβαίως ο  Ιβάν  ο Σοβιετικός πολίτης. Ισοπεδώθηκε όλη η Ευρώπη

Χωρίς την επικράτηση του φασισμού δεν θα είχε υπάρξει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος…..

Γιατί ο φασισμός ήταν και είναι η έσχατη, η πιο επιθετική μορφή  εξουσίας της εκμετάλλευσης. Ο φασισμός δεν αναγνώρισε και δεν αναγνωρίζει σύνορα όπως  δεν αναγνωρίζει δικαιώματα.

Ο φασισμός είναι ο ολοκληρωτισμός του κεφαλαίου. Βασίζεται και χρηματοδοτεί τους χρήσιμους ηλίθιους που στρέφονται εναντίον των διπλανών τους: τότε ήταν οι Εβραίοι και οι κατώτερες φυλές, τώρα οι πρόσφυγες, οι  μετανάστες, ο «ανάξιος» διπλανός μου  που δουλεύει και μου πήρε τη δουλειά! Ο φασισμός βασίστηκε και βασίζεται στον κανιβαλισμό  μιας μερίδας απεγνωσμένων ανθρώπων.

Σε μια μερίδα ανθρώπων που αποδέχονται την παντοδυναμία των ισχυρών, των αφεντικών  και προσπαθούν να γίνονται αρεστοί  σ' αυτούς.

Γι' αυτό τα τάγματα εφόδου εξυπηρετώντας τα αφεντικά τους στρέφονται εναντίον όσων αγωνίζονται για τα δικαιώματα όλων χωρίς διακρίσεις, για  την κοινωνική απελευθέρωση. Για την πραγματική Δημοκρατία.

ΤΩΡΑ:

Στην σύγχρονη Ελλάδα, της κρίσης και των μνημονίων ο φασισμός υπέστη μια πολιτική ήττα.

Μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα η κυβέρνηση προχώρησε στην αποκαθήλωση της Χρυσής Αυγής όχι βεβαίως ανυστερόβουλα αλλά για να ελέγξει και να καναλιζάρει την αντιφασιστική διάθεση της κοινωνικής πλειοψηφίας.

ΟΜΩΣ: Η ίδια η κυβέρνηση κάνει ότι μπορεί στην κατεύθυνση του εκφασισμού της κοινωνίας μας

Η Κυβέρνηση  αυτή:

– Φιμώνει για μια ακόμη φορά (από χθες το απόγευμα) την ΕΡΤ για να μην ακούγεται  κανένας δημοκρατικός αντίλογος στα αίσχη της.

– Παρακολουθεί με όλα τα σύγχρονα μέσα όλο και περισσότερους -ες αγωνιστές και αγωνίστριες

– Καταργεί όλα τα στοιχειώδη κοινωνικά και εργατικά δικαιώματα, κλείνοντας νοσοκομεία, ακριβαίνοντας τα φάρμακα, υποβαθμίζοντας έως την διάλυση   όλη την παιδεία από τα Νηπιαγωγεία έως τα Πανεπιστήμια,

– Διαλύει την οικονομία και αντί για θέσεις εργασίας «παράγει» ανεργία (1.500.000 οι άνεργοι πλέον)και  έλληνες μετανάστες όπως  κατά την πέτρινη δωδεκαετία 53-64.

– Ειρωνεύεται τον ανασφάλιστο, και αποδίδει δικαιοσύνη με την ισοπέδωση και  την μετατροπή των συντάξεων και των μισθών σε προνοιακά επιδόματα και χαρτζιλίκια

– Επιτίθεται, για να δυσφημίσει! σε δομές αλληλεγγύης όπως στα κοινωνικά ιατρεία του Ελληνικού  και τους Γιατρούς του Κόσμου. (Αυτό κι αν είναι μίσος προς τους ανθρώπους. Αυτό κι αν δείχνει τον φόβο της κυβέρνησης απέναντι στην Αλληλεγγύη που αναπτύσσεται)

– Σαρκάζει τους ανασφάλιστους δια στόματος  Γεωργιάδη.

– Πουλάει το νερό  και την ενέργεια σαν να είναι δικά της

– Θεωρεί υπεύθυνους για την ανεργία που αυτή γιγαντώνει τους πρόσφυγες των πολέμων και τους μετανάστες!

– Εκφωνεί δια στόματος Σαμαρά σε σύσκεψη Ευρωπαίων ηγετών στην Μάλτα την άποψη του γάλλου φασίστα Λεπέν πριν από 30 χρόνια: Είχε πει τότε ο φασίστας "1 εκατομμύριο άνεργοι σημαίνει 1 εκατομμύριο μετανάστες. Πάει πολύ. Η Γαλλία και οι Γάλλοι μπροστά". Και ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς το επικαιροποίησε: «Έχουμε τόσους ανέργους όσους και παράνομους μετανάστες

Η κυβέρνηση αυτή επιτίθεται σε όλες τις κοινωνικές κινητοποιήσεις και αντιστάσεις. Μπορεί να δηλώνει πολέμια των φασιστών αλλά την ίδια στιγμή με όλες τις πράξεις της μας θυμίζει τον θαυμασμό του Τσόρτσιλ που κάποτε, πριν ξεσπάσει ο Β΄ παγκόσμιος είχε πει επιδοκιμάζοντας την πολιτική καταστολής κάθε κοινωνικού δικαιώματος από τους Ναζί, ότι στη Γερμανία του Χίτλερ τα τρένα φτάνουν στην ώρα τους! Αυτός ο επικίνδυνος για την κοινωνία μας για την Δημοκρατία και τα κοινωνικά Δικαιώματα τρόπος σκέψης και πράξης δεν επιδιορθώνεται. Δεν μπορείς να κάνεις διάλογο με τους ανθρωποφάγους!

Πολεμάμε τον φασισμό σήμερα σημαίνει πολεμάμε την εξαθλίωση της κοινωνίας μας και τις πολιτικές  της κυβέρνησης.

 

ΑΓΩΝΕΣ-ΡΗΞΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

                                                                                                                                             25/10/2013

 

* Ο Δημήτρης Λαβατσής είναι Μέλος της ΝΕ του ΣΥΡΙΖΑ  Χίου

Οι Τοπικές Κοινωνίες μπροστά στην αναζήτηση

  Οι Τοπικές Κοινωνίες μπροστά στην αναζήτηση Συλλογικών Οραμάτων και η Αυτοδιοίκηση

Του Αλέξανδρου Σταθακιού*

 

Τα 3,5 σχεδόν χρόνια των «μνημονίων» με την βαναυσότητα της ραγδαίας, σκληρής, αδυσώπητης λιτότητας που γνώρισε η Χώρα έφεραν το χειρότερο αποτέλεσμα που θα μπορούσαν να φέρουν.

Όχι δεν είναι κάτι που μπορεί να αναζητηθεί στην σφαίρα της οικονομίας της αγοράς. Είναι κάτι που αφορά και την ψυχική οικονομία του ανθρώπου. Οι συμπολίτες καθημερινά χάνουμε όλο και περισσότερο την εμπιστοσύνη μας σε κάθε αξία και διαδικασία συλλογικότητας, βυθιζόμαστε στην αυτοαναφορικότητα.

Είναι φυσικό μετά από αυτήν την «ολική βαράθρωση» προσώπων, οικογενειών, κοινοτήτων που για δεκαετίες είχαν εθιστεί στις ιδέες «της διαρκούς ανάπτυξης», «της σιγουριάς εντός του δυτικοευρωπαϊκού μοντέλου», «της ένταξης στον πολιτισμένο κόσμο». Ακόμα και κάποιος υποθέσει ότι ανιστόρητα υπήρχαν τέτοιες πεποιθήσεις, δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι κατά κανόνα τα παιδιά είχαν πιο αυξημένες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές δυνατότητες από τους γονείς τους, τουλάχιστον για 50 χρόνια στην Ελλάδα. Σχεδόν κάθε οικογένεια έζησε μια ιστορία «κοινωνικής ανόδου» από το τέλος του εμφυλίου, έως και λίγα χρόνια πριν τα «Μνημόνια», αν υποθέσουμε ότι η γενιά των Stage «πήρε μια γεύση» της διάψευσης των αυξημένων προσδοκιών λίγο νωρίτερα από την μεγάλη πτώση.

Γράφει ο καθηγητής Γ. Μαργαρίτης : «Τι θα έχουμε να πούμε στα παιδιά μας αύριο όσοι επιζήσουμε από ετούτη τη δοκιμασία; (….) Ότι δεχτήκαμε τη μοίρα μας σκυφτά όπως θα έκανε ο κάθε ηττημένος; Ότι χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, αποδεχτήκαμε τον ανίδεο καπετάνιο και το βρόμικο καθεστώς που κρυβόταν πίσω από αυτόν;» (Γ. Μαργαρίτη, Οι «διαθέσιμοι» ή οι ναυαγοί της «Μέδουσας», – Εφημερίδα των Συντακτών, 14/10/13).

Σήμερα δεν ξεγυμνώνεται μόνο «το σύστημα» αλλά και ο άνθρωπος μπρος στον εαυτό του και τους άλλους. Είναι λογικό μετά από αυτή την περιπέτεια να μην εμπιστεύεται όχι μόνο τους άλλους, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Ανιχνεύει απ’ την αρχή το πλαίσιο συμμετοχής του σε κάθε συλλογική προσπάθεια. Χώροι όπως ο συνεταιρισμός, το συνδικάτο, το κόμμα, η τοπική αυτοδιοίκηση (οι πάλαι ποτέ ένδοξες «των Ελλήνων Κοινότητες»), του θυμίζουν «άδεια κουφάρια».. Τους πλησιάζει σαν να μπαίνει σε λαβωμένο από σεισμό κτήριο.

 Σε τούτο το σημείο-κλειδί παίζουν κακό ρόλο και «οι καλοθελητές του συστήματος»: Αυτοί που θέλουν να μας πείσουν ότι δεν αξίζει κάθε προσπάθεια ανατροπής, πως «όλοι ίδιοι είναι», «όλα θα αποτύχουν» και συνεπώς δεν αξίζει να έχουμε οράματα. Μετέρχονται κάθε τόπο, συκοφαντώντας καθένα και κάθε τι που μπορεί να δώσει το έναυσμα για νέα κινήματα, καινούργιες μορφές ενότητας των πολιτών.

«Το πιο βαθύ σκοτάδι», όμως «είναι πριν την αυγή». Μέσα από την πίκρα τους μα και τη σοφία της εμπειρίας, αρκετοί συγκλίνουν στο ότι ο ατομισμός δεν είναι η λύση, αλλά απαραίτητος όρος για να βγούμε από το σκοτάδι είναι η συλλογικότητα. Όμως δεν θέλουν να αναπαλαιώσουν σεισμόπληκτα κουφάρια. Αναζητούν την τομή: «Άμεση Δημοκρατία» ζητούσαν οι «αγανακτισμένοι», έστω κι αν τότε δεν μπόρεσαν να ιχνογραφήσουν το αίτημά τους. Πως δηλαδή θα μορφοποιηθεί αυτή η μεγάλη αλλαγή και από ποια «επί μέρους» θα συναπαρτίζεται;

Για το πιο δυναμικό τμήμα της κοινωνίας, η συλλογικότητα, που αναζητείται, εκφράζει κατ αρχήν την πληγωμένη αίσθηση δικαίου. Από το σημείο της κάθαρσης και πέρα όμως οι νέες προτάσεις οφείλουν να πυροδοτήσουν όλο το δυναμικό του ανθρώπινου ψυχισμού. Με τον τρόπο αυτό οι πολίτες θα αναλάβουν το ρίσκο της «πλήρους αναχώρησης» από το παλιό, σαθρό, ετοιμόρροπο, επιβλαβές, αλλά γνώριμο. Θα ξεκινήσουν να χτίζουν το νέο, το αναγκαίο όσο και οραματικό. Γι’ αυτό λοιπόν οι εκλογές για την Αυτοδιοίκηση αποτελούν ορόσημο.

Σημασία δεν έχει μόνο ποιος συνδυασμός θα κερδίσει. Θα είναι ήττα για την Κοινωνία αν νικήσει λέγοντας μεγάλα λόγια, ή κάνοντας τα κατάλληλα «ταξίματα», ή προσεγγίζοντας τις κατάλληλες ομάδες σε κοινωνικό ή τοπικό επίπεδο, η ακόμα βρίσκοντας τους κατάλληλους διαπλεκόμενους «χορηγούς»…

Είναι ορόσημο, γιατί είναι ευκαιρία να βρεθούν άνθρωποι από διαφορετικούς χώρους και τόπους να ψηλαφίσουν τις δυσκολίες, ακόμα και το τέλμα, να το καταδείξουν με γόνιμο τρόπο.

Να βασανιστούν πολύ με μελέτη, διάλογο, ανάληψη δράσης και αξιολόγησης της δράσης να καταλήξουν σε χειροπιαστό μοντέλα, ολοκληρωμένου αποχωρισμού από καθετί που πέθανε και σε τοπικό επίπεδο. Για ό,τι διασώζεται να προτείνουν την γιατρειά.

Να δείξουν τους στόχους, να δεσμευτούν για άμεσες προτεραιότητες.

Γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα χρειαστεί πολύς κόπος και χρόνος και καρτερία για να φτάσουν μέχρι την μέση των στόχων.

Γνωρίζοντας επίσης ότι θα συγκρουστούν με πολλά συμφέροντα, θα γίνουν δυσάρεστοι σε δυνατούς και ίσως λαβωθούν προσωρινά, αλλά θα έχουν την ομάδα τους για να προστρέξουν.

Σε τοπικό επίπεδο το χτίσιμο του νέου μπορεί να είναι λιγότερο αγωνιώδες και περισσότερο απτό.

Η συλλογικότητα μπορεί και πρέπει να βρει έναν βηματισμό για να βουλεύεται και να δρα σε ένα δύσκολο τοπίο.


* Ο Αλέξανδρος Σταθακιός είναι εκπαιδευτικός, Στέλεχος Πρόληψης Εξαρτήσεων, Συνδικαλιστής, Μέλος ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ ΣΑΜΟΥ

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Σαμιακόν Βήμα» της 21-10-2013. Το είδα: Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013, http://manolis-vasileias.blogspot.gr/2013/10/blog-post_205.html?spref=fb

Εφιάλτης, του Αλέξανδρου Σταθ.

Εφιάλτης

Του Αλέξανδρου Σταθακιού

 Έχω στουμπώσει με φαγητά 

και τα πιπέρια ήτανε πάρα πολλά 

Ζω μέσα σ’ όνειρο εμετικό 

και ροχαλίζω με πανικό… 

Στον εφιάλτη μου βλέπω πολλούς 

και πλέμπα σκέτη και τυχερούς 

τρέχουν σκοντάφτουν, πως να σωθούν 

οι δήμιοι έρχονται και τους τραβούν. 

  Συνέχεια

Ζωή και θάνατος στα μανταλάκια

Ζωή και θάνατος στα μανταλάκια

 

Της Μαργαρίτας Ικαρίου*

 

«Έληξε η αμφισβήτηση. Απορφανίστηκαν οι επαναστάσεις. Καταγγέλθηκε η απάτη κάθε πρωτοπορίας. Μια οργιαστική σιγή βλάστησε σε όλες τις ρωγμές. Κοιτάξτε αυτούς τους νεαρούς. Προσέξτε την κατήφειά τους, τη νευρική τους απάθεια, την σιωπή τους, τη δύσαρθρη ομιλία τους, την δύσθυμη σκληρότητά τους. Προσέξτε πόσον αμίλητο φόνο κουβαλάει μέσα του αυτός ο Νέος Άνθρωπος. Κι αν ακόμα δεν είναι ΑΥΤΟΣ ο συναγερμός, θα έρθουν παιδιά και έφηβοι που θα είναι προορισμένοι για λέξεις που ποτέ δεν διαπράχθηκαν, για νοήματα που ποτέ δεν ορθολογήθηκαν, για εικόνες που ποτέ δεν μιλήθηκαν. ΦΟΒΗΘΕΙΤΕ ΤΟΥΣ…» έγραφε ο Γιώργος Χειμωνάς το 1986(!)

Είκοσι επτά χρόνια πριν. Σαν είκοσι επτά φέρετρα που μέσα τους θάφτηκαν τα όνειρα και οι αμφισβητήσεις της μετα-Πολυτεχνικής γενιάς. Σαν φόνος μετά το φόνο, σαν χασαπομάχαιρο βυθισμένο στο ημιθανές σώμα της δημοκρατίας, σα πρωτοσέλιδο με το αίμα να ρέει στα «μανταλάκια». Σαν παραίτηση στελεχών της ΕΛ.ΑΣ μετά από γκροτέσκο σκηνές σε ταινία τρόμου βήτα διαλογής.

Ο εκφασισμός της κάθε μέρας. Του «ξέρεις-ρε-ποιος-είμαι-εγώ» και του τραμπούκου που φορά ακριβό μανικετόκουμπο, καθώς υπεραμύνεται του «κυρίαρχου λαού». Του «δημοκράτη» που μπήκε με μέσον στο δημόσιο, λυμαινόταν την υπηρεσία του, έκανε χάρες και χαρές με φακελάκια κι αργομισθία, μα σήμερα κλαίει γιατί το παιδί του μεταναστεύει στην αλλοδαπή προς εξεύρεση εργασίας. Του αγανακτισμένου που ψήφισε αυτό που τον τρομοκρατούσε για να τον απαλλάξει από εκείνο που φοβόταν.  Του νοσηρά περίεργου και του κρυφίως αιμοδιψή που αγοράζει, μα διπλώνει ανάποδα το θανατερό πρωτοσέλιδο, για να μην τον κράξει ο κολλητός.

Της μάνας, που αγόραζε μια καραβιά παιχνίδια στο βλαστάρι της και i-phone από το δημοτικό για να ξεχνά τη χρόνια αδιαφορία της. Που πετούσε τη γιαγιά στον σκουπιδοτενεκέ του «οίκου ευγηρίας» μα τώρα, εξ ανάγκης, την θρονιάζει στο σαλονάκι να κάνει baby sitting και να βλέπει σουλεϊμάν-ωχαμάν ώστε να πέφτει η σύνταξη στο οικογενειακόν ταμείον-μείον. Του πατέρα-αψέντι που δέχεται να παίρνει πλέον μισθό εκείνα που ξόδευε μια βραδιά στον βρωμύλο και τον βρέμο. Του εργατοπατέρα που παρέδωσε αμαχητί συλλογικές συμβάσεις ακριβαγορασμένες με αγώνες πολλούς, έναντι δανεικού πινακίου φακής.

Του τύπου που εξαργύρωσε την αναγνωρισιμότητά του με υπουργιλίκια-μασκαραλίκια και του δείνα που ενώ ευαγγελιζόταν την αλλαγή, μετατράπηκε εν μια νυκτί σε αριστερόστροφο δεξιόχειρα. Του μιντιάνθρωπου που ξεπουλά μπιρ-παρά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, κάνοντας θέαμα τον πόνο και το θάνατο. Του εκχυδαΐζοντος το λόγο που διαπλέκεται με την εξουσία και της υψώνει λιβανωτό, στοχοποιώντας εκ παραλλήλου και υβρίζοντας, όποιο χέρι δεν τον ταΐζει.

Εκείνων που αρέσκονται στην αμπελοφιλοσοφία του καφενέ και στην ουζοποσία με μεζέ αγωνιστικότητα – από αυτήν που πουλιέται στα μεγαλομπακάλικα της εξουσίας. Aυτών που έχουν περιορίσει την πολιτική έκφραση σε ένα ψηφαλάκι πίσω από το παραβάν και των καλωδιωμένων που ακόμη και σήμερα, βρίσκουν τόπο να… «τρουπώσουν». Των διχαστικών διλημμάτων και των δοσιλογικών τακτικών. Των απασφαλισμένων περιστρόφων, σε επισφαλή σώματα… ανασφάλειας. Των «ταγμάτων εφόδου» της διπλανής γειτονιάς, της διπλανής πελατειακής εξυπηρέτησης, της διπλανής πολιτικής γραμμής.

Εκείνος που κρυφογελούσε κι επιχαίρονταν γιατί βρέθηκε ένας «άντρας» να κάνει την κατά συρροήν αμετροεπή Λιάνα να… «σκάσει» με ένα χαστούκι, είναι ο ίδιος που τον τσουβάλιασαν πέντε φουσκωτοί γιατί τόλμησε να κρυφοκοιτάξει το γκομενάκι του κουρεμένου. Είναι αυτός που δεν τόλμησε να εμποδίσει την κουστωδία της Χρυσής Αυγής να καταθέσει στεφάνι στο Ηρώον της πόλης του. Είναι κι εκείνος που ανέχεται τον, στεντορεία τη φωνή, διαλαλούντα την πολιτική του πραμάτεια. Είναι ο μαγαζάτορας που του έσπασαν τη βιτρίνα γιατί πουλούσε μπλουζάκι με στάμπα ένα κόκκινο γαρύφαλλο κι ο βιβλιοπώλης, που του έβαλαν φωτιά στο ξύλινο παλτό της Γώγου. Είναι ο φρονιμεμένος, που θαυμάζει τον τσαμπουκά των άλλων κι ο μικροαστούλης, με φοβικό σύνδρομο έναντι των ισχυρών.

Η κοινωνία μας δηλαδή, αυτή που μένει απαθής γιατί σκιάζεται το κακό. Μα αυτό επελαύνει αφεύκτως εφόσον δεν εξορκίζεται η ύβρις. Εφόσον η νέμεσις βραδυπορεί ή πελαγοδρομεί.

Σε μια χώρα που δεν δύναται πλέον να χαρεί, μα δεν ξέρει και να πενθήσει. Μόνο θρηνεί γονυπετής για τη χαμένη της ευημερία. Για τη ζωή και την αξιοπρέπεια, ούτε λόγος…

* Γράφει η Μαργαρίτα Ικαρίου, δημοσιογράφος

ΠΗΓΗ: 24-Σεπτ.-2013, http://www.new-deal.gr/BIG-new-Deal/99-BIG-new-Deal/8484-….91

Γέρικα Σκυλιά με τη Θηλιά, του Αλέξανδρου Σταθ.

Γέρικα Σκυλιά με τη Θηλιά

 

Του Αλέξανδρου Σταθακιού

 

Όχθη Δυτική, Ζωτικός Χώρος 

Μανάδων πόνος και καυγές, 

Μπουλντόζες, Μπάζα και Καπνοί, 

Παγίδες και Αθώοι Νεκροί, 

Στρατοί, Τεμένη και Ναοί, 

στο Τέλος όμως μία Ιαχή: 

Χασάπηδες! 

Πετρέλαια, Αιθέρια Έλαια και Πλαστικά,

Λιπάσματα, Θεάματα και Συντηρητικά,

Σκουπιδιών Διαχείρηση 

Φόβοι, Μπόνους κι Αποθεματικά, 

Πανούργα Ρίσκα ή Παρανοϊκά 

Τον Άνηθο, το Κύμινο, τα Ποσοστά, 

Α ρε Χαρτόμουτρα! 

 

Μίση, Ρεκλάμες κι Όνειρα σ' ένα Κουτί 

Κι Αυτοί κι οι Άλλοι μ' ένα Λουρί 

σέρνονται ξανά πάντα Βουβοί 

στα Χαρακώματα σαν Παλαβοί 

Γέρικα Σκυλιά με τη Θηλιά για Φούντο έτοιμοι

και Πρόνοια καμιά 

Χρόνια φυλάγανε το Αρχοντικό 

Το Τέλος ήταν απ' την Αρχή γνωστό…

 

28-8-2013

Ο φακός, του Αλέξανδρου Σταθ.

Ο φακός

 

Του Αλέξανδρου Σταθακιού

 

Κι όμως τη λέξη δύσκολα θα βγάλεις. 

Θαρρείς και κάνεις ανάλυση,

την ώρα που αναρίθμητες ουσίες ανακατεύονται μέσα στις φλέβες τους. 

Κι εσύ πρέπει το μικροσκόπιο σωστά να χειριστείς 

σαν το ταμπούρλο π' αναταράζει τον βούρκο 

μέσα στο φως των μπερδεμένων λάμψεων. 

Αλλά το αποτέλεσμα πολύ δύσκολα θα το' βρεις. 

Πρέπει να δεις την σύνθεση των παραμέτρων 

που στέκονται ως δεσμοφύλακες στο έμπα της προσμονής.

Έστω και αν οι στοχαστικοί χαμογελούν ντροπαλά 

ταξινομώντας τις αναμνήσεις. 

 

Κι όμως στον στόχο δεν θα φτάσεις. 

Πρέπει να ψάξεις κάτω από την καλύπτρα των αρωμάτων

ψηλαφώντας πληγές, νεκρά σώματα και μπάζα. 

Αναμφιβόλως θα είναι ραντισμένα όλα μ' αγιασμό 

απ' της γιαγιάς το παλιό μπουκάλι. 

Και όμως το τέλος πάλι θα απέχει. 

 

Πρέπει να τρέχεις ασθμαίνοντας στον κύκλο, 

έως ότου η αινιγματική δύναμη σε ωθήσει στο στερέωμα.

Παρ' όλο που θα γδαρθείς άσχημα πετώντας  

και θα τσακίσεις κάποιους κοντινούς σου.

Ωστόσο πάλι δεν θα έχεις χρόνο για ζητωκραυγές. 

 

Πρέπει με συρματόσκοινα να προσαρμόσεις πάνω σου φτερά,

διότι η αιώρηση δεν θα κρατήσει αιωνίως.

Ωστόσο να θυμάσαι το πετάταγμά σου μηχανικό θα είναι.

Το τέλος πρέπει να προλάβεις και ήσυχα να πέσεις.

Οι λέξεις κι ο φακός σε περιμένουν

 

28-8-2013